"Tanpınar'ın oyununu sürdürelim biraz. Seçin zamanı, gidelim. XVI. asırda bir Osmanlı. Gayr-i mümkün iştiyak ya, gerçekleşti diyelim. Ama hangi duruş noktasından? Bugünün insanı olduğumu bilerek, bugünün bilincini ve tecrübelerini taşıyarak mı? Yoksa o günün kozası içinde mi? O günün kozası içinde ise, hayır. Hayır, çünkü bunca özlem ne olacak? Neye göre daha bahtiyar olduğumu bilecek ve neye göre bu idrakle mutlanacağım? Garip. Mutlanmak için bulduğumu bir kez yitirmiş olduğumun bilincini taşımam gerekiyor. Demek o zaman mazi, mazi olmaktan çıkıyor; bugüne ve yarına bağlı bir sarmaşığa dönüşüyor. Ve o zaman Tanpınar, başta fes, elde kuka tesbih, böyle 'Olmak' istemiyor; ama kendisini böyle 'Görmek', buna itirazı olmazdı her halde."

   (Mavi Lale/Yitik Lale)