‘’Aşk cefa ülkesinde umudun rüyasıdır.’’

Cefa… Şu her gün doğan güneş,

Şu her gün baktığım deniz,

Şu yağan yağmur… 

Ellerimde yokken ellerin,

Gülemeyen kalbim.

Hayatımda bana seni hatırlatan her şey.

Şu hayatta, bana seni hatırlatır her şey.

Sensiz olan, sensiz dolan her dakika... 

Cefa senin aslın.

Seni düşündüğüm her anımın en iyi tercümanı. 

Cefa sana bu kadar yakınken, hep uzaktan bakmam…

Cefa, şu bana yaşattıklarının hepsi. 

Bilmeden, görmeden, duymadan 

Başımı ağrıttığın her dem. 

Sesini her duyduğumda 

Telaşımdan tutamazken kulaklarımda...

Sesini bilmezken daha önce… 

Daha mı yaşanılırdı bu dünya? 

Şiir olup akmazken yüreğime... 

Şiir olup karışmazken başkalarının sesine… 

Daha mı çekilirdi bu çile? 

Cefa, düşünmek seni, 

Benden başka biriyle.

Umut… 

Şu her sabah doğan güneş, 

Şu açan çiçek, 

Şu yeniden gelen gece… 

Umut beni ayakta tutan tek düşünce. 

Her gördüğümde, duyduğumda, okuyup yazdığımda 

Senden bir parça bulmam…

Akıllanmaz, uslanmaz bir çocuk gibi,

Her bildiğimin içinde seni yaşatmam… 

Ve belki de umut, 

Aslında seni bana hiç getirmeyecek olan...

Belki bir kandırmaca...

Bir bilmece… 

Umut hiç tükenir mi bende? 

Ya o olmadan, nasıl yaşarım senle? 

Rüya… 

Seni katıp, 

Hem gündüz hem gece gördüğüm... 

Rüya senle bir kördüğüm.  

Sensiz bir hiç. 

Sana belki ilk 

Ve tek sarılışım. 

Rüyam, canım, cananım… 

Merak ediyorum:

Hep böyle hayalimde mi kalacaksın? 

Çıkıp gelsen? 

Düşten ziyade, gerçeğe değsen? 

Ve aşk… 

Cefa, umut ve rüyadan doğan...

Bir sessiz çığlık.

Bir sen… 

Sende kaybolmuş bir ben.

Aşkı bilmezken adından önce, hiçbir hücrem

Bir muamma iken gönül âlemimde bu kelimem… 

Aşkı anlamlandıran, aşkı yaşatan senden gelen her zerre...

Aşk senin bakışın, gülüşün, nefesin… 

Aşk senin adın.

Meltem K.