İçimde hala senden esen; yazılmamış, dile gelmemiş sözler varken... Unutmak... Ne mümkün.
Kulaklarımda her gece sesinle uyurken... Vazgeçmek... Ne mümkün.
Gözlerinin hayali bir an olsun gözümün önünden gitmezken... Veda etmek... Ne mümkün.
Uzanamasam da eline, kalbimde yer etmişken baş köşeye... Bir başkası... Ne mümkün.
Vuslatın toz kadar delili bile olsa bu çileli, güzel bekleyiş... Usanmak... Ne mümkün.
Senden gelirken ab-ı hayat damlam... 
Ölmek... 
Ne mümkün.

İmkansızlıklarımın sebebi, hayatımın gizemi, gönlümün uğuru... Yüzüne bakamamaktan bu gözyaşları, bu gözlerimin buğusu. El etmem, gel etmem... Münzevi çığlıklardan anlayamaz mısın durumu? 

Ben biçare, ben hasret... Diyorum ki gönlüm, az daha sabret, o günler de gelecek. 

Ya gel artık, benim ol; bir ses, bir işaret, bir ümit bırak avuçlarıma yahut; benden yana ol. Ya da yoksa gönlün bu diyarda, tüm umudumu yık da, bu hikayenin adını koyayım o anda.

Varılmaz hayale işaret diye, 
Toprağında bir taş olayım.

Meltem K.