Yokluğunda dilime dolanan iki şarkı vardı, günlerdir sürekli karşıma çıkan, senden gelen iki şarkı...

Diyor ki biri: 

'Duygularıma esir oluyorum seni görünce. 

İnsan bin kere mi yanıyor, bir kere sevince?'

Bunu dilime doladım ilk önce, seni düşüne düşüne... Derken dün Meydan'da yürürken bir grup genç... Hem çalıp hem söylüyor. Oturduk dinlemeye koyulduk. Onlar da benden yana, çaldılar ben de eşlik ettim sessizce. 

'İnsan bin kere mi yanıyor bir kere sevince?'

Ve diyor ki diğeri:

'Sevduğum dayanamam, alsın beni bu duman.

Ben olmasam da olur, sende gittiğin zaman.

Oy sevduğum gel yeter, bu yağmurlar da geçer.'

Bugün ne güzel geldin, çıktın karşıma öyle... Gel de sevme şimdi. Cefa dedim ya, cefasın hakikaten. Bir güzel çile, derdine düştükçe bağlandığım bir acı hikaye. Geldin ya... Gülümsetti, mutlu etti, hatta içim içime sığmadı. Hoş, yine fazla bakamadım ya yüzüne... Yine diyemedim ya iki kelime... Ama Allah biliyor ya, seni çok bekledim. 

Ve:
'Bir kere daha yandım ama canım, gördüğüme sevindim.'

........

Sana giderken veda edemem, belki de bugün seni son görüşümdü... Benim güzel derdim. Çıkmasaydın karşıma daha mı iyi olacaktım? Daha mı çok unutacaktım? Hiç unuttum mu sanki. Ne olacak böyle? Nasıl olacak? Sorular başımı ağrıtmaya başlayalı bir hayli oldu. Son demek kalbimi sızlatıyor ya, buna da alışmalı... Alışırım da, unutamam ki seni.

Sonsuza kadar bugün gibi olsa, istediğimde gözümün önüne gelsen... İki dünyalık derler ya, bütün dünyam sen olsan, bütün dünyan ben olsam... Ram pa pa paamm.. Hayal aleminden çıkıyorum tamam. 

Veda edemeyeceğim, hem bunun vedası mı olur? Ama söz, sevgimin nişanesi parmağımda olacak. Sonsuz ol diye... Sonsuza kadar benimle kal diye...

Bu akşam yine seninle uyuyup, sabaha yine seninle uyanacağım biliyor musun? Bilmiyorsun. Güzel şiir okuyorsun. :)

Unutmadan, son bir şey daha: Yarın da görebilir miyim seni?