Tevâfuk... Fazlasıyla var. Öyle bir şey ki; her şey ona benziyor, her şey onu hatırlatıyor. Sanki benden başka kimse yok bu alemde, onu aklıma düşürebilecek ne varsa gelip karşıma dikiliyor. Bugün gördüğüm, duyduğum, yazdığım; yarın bir bakıyorum, ona bağlanıyor, o olup kalbimi sızlatıyor. Bazen delirdiğimi, bu gidişle delirebileceğimi bile düşünür oldum; nedir bu olanlar? Kendime şaşıyorum zaman zaman; bu başıma gelenler, onlar akıl işi değil zaten. Allah'ım, çok mu saçmalıyorum? Çok mu olmazlara dalıyorum? Dilekler... Dualar... Dualarda elbet yeri var onun da. Her gün aklımdan çıkması için dua ederken, bu dileğimin akla uygun bir yanı var mı, ben de pek bilmiyorum. Haşa!! Öyle özlüyorum, öyle çaresiz kalıyorum ki bazen; secdeye onun için gideceğim diye ödüm kopuyor. 

    (Bu gece şeb-i yelda. Sen bana yâr olmadıkça, her gece bu dert başımda. Dert dediysen aman yanlış anlama. Benim en güzel derdim... )